Dua të pi një kafe me ty, jo me whatsapp-in tënd

Më ka marrë malli të pimë një kafe bashkë!

Me kë? Me ty i dashur mik/mike...

Një kafe si dikur, ku ti nuk rrije gjithë kohën në facebook,duke postuar atë që ne hamë. Të pimë një kafe, birrë, gotë vere; bashkë si dikur, pa e ditur askush ku jemi, pra me pak fjalë pa bërë check in.

Më ka marrë malli për kohën kur përdoreshin telegramet, kishim më pak stres, nuk shikoje 100 herë telefonin; pse nuk ra, pse nuk dërgoi mesazh, pse nuk bëri koment, apo një “like” të paktën?! Më mungon ajo koha kur shiheshim në sy e thonim të vërtetën. Më ka marrë malli për atë kohën kur njerëzit ishin aty për ty, të dëgjonin gjithë sy e veshë e nuk flisnin gjithë kohën në viber, whatsapp, facebook, instagram, Twitter ka më? Sigurisht dhe plot të tjera...

Më ka marrë malli për atë kohën kur fëmija ishte fëmijë; lozte me top, peta, gurë llastiqe e ç'të mundte. Nuk njihte as iPhone e as iPad. 

Më ka marrë malli per ate kohën kur Sofia Loren ishte e tillë, b.. e gjoks siç ja kishte dhënë nëna, pa fryrje artificiale. Më mungon koha kur njeriu nuk mburrej për belfien që bën. Më ka marrë malli për kohën kur femra vlerësohej për atë që truri i saj ka brenda zgavrës, e të mos vlerësohet për atë që nxjerrin me shumicë përjashta. Më mungon edhe ajo koha e Festivale të Dhjetorit që i këndohej arave, fushave e luleve. Do të thoni ju që kam mbetur ende me kohën e qepës,  por të paktën në atë kishte tinguj të vërtetë muzike...jo tallava që të shpon daullen e veshit. Më mirë të hapej televizori në 6 pasdite si atëherë, sesa të shikojë njerëzia gjithë ditën telenovela arabe, turke, kineze pa pikë morali e pa pikë lidhjeje.

A ju mungon ajo koha kur njerëzit dilnin në foto siç duhej, tani nuk po themi gjihmonë foto tek Slënderbeu, por të paktën nuk frynte njeri buzët si patë. Meqë ra fjala duket se jam jashtë mode, se asjëherë nuk e kam kuptuar përse e asaj fotoje…

Coming soon ;)

Ora 5 e mëngjesit e gjeti duke shëtitur rrugëve të qeta të Parisit. Ishte vetëm, ai dhe rrugicat e lashta të dashurisë, i lumtur ashtu siç s'mund të ishte askush tjetër.

Me gjasë edhe pemët, gurët po gëzonin bashkë më të. U ul në një prej shëtitoreve buzë Senës, hoqi këpucët dhe futi këmbët në ujë. Ndjeu ftohtë. Sena po e guduliste lehtë e dukej sikur i thoshte: “Ah qerrata, qerrata, re dhe ti në dashuri. Askush nuk i ka bërë ballë aromës së qytetit tim. Është dehëse, e mbushur plot më ndjenjë, pasion. Ajo mund të gjendet vetëm këtu, askund tjetër, në asnjë vend, në një asnjë shtet.”

"Sa çudi!" -  mendoi me vete.

Por ai lumë magjik i fliste sërish.  Ishte çmendur vallë?! Tundi kokën, por sërish lumi  vazhdonte në të tijën. "Emma është e zgjedhura jote, mos ki turp, unë e di, unë di edhe shumë histori të tjera. Të gjithë të dashuruarit e gjejnë kohën të qahen tek unë. Ndaj dhe unë nuk shteroj kurrë, marr forcë nga dashuritë tuaja, gëzoj e qesh bashkë më ju, por edhe qaj, qaj shumë në ditët e furishme, atëherë kur jam e turbullt, e nervozuar, kam qarë e ndjerë një dashuri të shkuar."

Këmbët i ishin bërë akull nga uji i ftohtë, por nuk e ndjeu aspak. Dëgjonte gjithë vëmendje historinë e Senës kaltëroshe.  Atë mëngjes, edhe Sena gëzonte për dashurinë e tij.

Ndenji ashtu, së bashku me Senën përqafuar, deri kur rrezet e para puthën ëmbël tokën duke treguar ardhjen e një dite të re.

Zoti të ruan, por edhe ti hapi sytë ama!

Ishte një natë dimri; ndoshta janari, kur unë rashë në një nga këto që shikoni në foto. Për pak sa nuk ngela me një këmbë, ndërsa lluca më kullonte nga të gjitha anët. Dëgjoja dhe të qeshurat e ca njerëzve që më panë kur rashë, por të vrarat e të nxirat nuk më linin as të ktheja kokën për të parë dhëmbët e prishur e atyre njerëzve që qeshnin me lot.. Mirë që nuk më thanë: qorre, hapi sytë! 
Në atë kohë nuk kishin njerëzit ende iphone apo samsung, ndryshe do të isha bërë videoja më e klikuar në youtube, s'do ishte keq; të paktën do kishim bërë ndonjë lekë. Por kjo foto nuk është bërë atëherë në kohën e qepës, ku njerëzia mbanin ende celularë nokia, por pikërisht sot nga një mikesha ime, me lejen e së cilës unë "vodha" dhe foton. Kjo foto është bërë sot m'u në mes të ditës, m'u në mes të Tiranës sonë. Ndoshta ai ujë që del aty edhe pihet në cezmat e kush e di se kujt familjeje. Punë e madhe shumë! Pushtetarët tanë e ata që ju shkojnë pas, pinë ujë të blerë, ecin me makina lukzose e nuk ju bie këmba as në baltë, as në ujë e vaj medet të bien ndonjëherë në pusetë...ndaj le të dalë ujë si t'i dojë korrka e qejfit se nuk ja prish dot fundjavën atyre të mëdhenjve të fshatit e aq më keq festën nesër. Ju populli i thjeshtë merni masa kur të kaloni, blini ca çizme a qizme llastiku si dikur, (ç apo q si t'ju vijë për mbarë;) ), e Zoti ju rujt!;)